Een beetje verlaat door technische problemen met mijn telefoon maar ik vond deze foto’s te leuk om niet te posten. Dus hier alsnog wat foto’s van het survivallen op dag 1.

IMG-20141216-WA0001 IMG-20141216-WA0002 IMG-20141216-WA0004

Advertenties

Dag 4: Urban survival

Dag 4

Dag 4 was de laatste dag van de lifestyleweek. Dit was de dag dat het de beurt was aan mij en mijn groepje om 5 urban assignments te doen verzonnen door een ander groepje. De opdrachten lagen op ons te wachten in Nijmegen. De eerste enveloppe lag in de kiosk op station Nijmegen. De eerste opdracht hield in dat we mensen knuffels moesten geven, maarliefst 3 mensen per persoon. Hier moesten we dan een foto van maken. Je had hier lef voor nodig omdat je ten eerste contact moest zoeken met mensen en omdat je deze mensen ook nog moest vragen om lichamelijk contact te maken oftewel een knuffel geven. Hier had je veel lef voor nodig en je moest echt buiten je comfortzone treden, ook was het best een beetje gênant. De uitdaging voor mij was niet het knuffelen zelf maar het aanspreken van de mensen in de eerste plaats. Dit heb ik overwonnen door de aardigst uitziende mensen te kiezen zodat ik me iets meer op mijn gemak voelde. Door deze oefening lette ik er later niet zo op hoe mensen eruit zagen en vroeg ik het gewoon. Uiteindelijk was het een hele leuke opdracht en de reacties van mensen waren uitermate enthousiast en aardig, totaal anders dan ik verwachtte zeker omdat het zo vroeg in de ochtend was. Ik vond het op het begin wel moeilijk om uit mijn comfort zone te stappen maar uiteindelijk ook wel heel leerzaam.

De tweede enveloppe lag bij de kledingwinkel Vera Moda. De opdracht was om met de kledingcollectie van de Vero Moda aan in de etalage te gaan staan in plaats van de paspoppen. We mochten allemaal een paar kledingstukken aan doen. De etalage werd leeggeruimd en wij gingen er in staan. De jongens uit het groepje maakte uiteraard foto’s want ook dat was een onderdeel van de opdracht. Hier had je lef voor nodig omdat iedereen je kon zien en je eigenlijk nogal voor het blok werd gezet. Je moest bij deze opdracht dus heel erg uit je comfortzone stappen waar lef voor nodig was. Ondanks dat dit best een ongemakkelijk was was het echt heel erg leuk om te doen. Bij deze oefening was er voor mij voor het eerst deze dag niet echt sprake van een uitdaging. Ik vond het namelijk ten eerste heel leuk en de winkelstraat was helemaal nier druk omdat het nog vroeg was. Ten tweede moest ik met 2 andere meisjes tegelijkertijd in de etalage staan wat het ook echt een stuk minder eng vond. Ik heb dus eigenlijk niks overwonnen maar alles eigenlijk meteen zonder aarzelen gedaan.

De 3e enveloppe bevatte een opdracht die inhield dat we 5 mensen met een blauwe jas op de foto moesten zetten. Deze opdracht hadden we zo gedaan en was leuk om te doen. Je had hier lef bij nodig omdat je wederom vreemde mensen aan moest spreken waarvoor je uit je comfortzone moest stappen. De uitdaging voor mij was om mensen aan te spreken maar dat ging wel al beduidend beter omdat dit al de zoveelste aanspreek opdracht van vandaag was. Ik heb dit overwonnen door me er maar gewoon over heen te zetten en mensen aan te spreken.

De 4e envelop vonden we in de Hema. De opdracht hield in dat we met iemand die alleen in het in het restaurantje zat een klein gesprekje moesten voeren over de quality of life. Hier had je lef voor nodig omdat je weer een vreemd iemand moest aanspreken over een onderwerp wat mensen eigenlijk niet kennen en wat vrij persoonlijk is. Deze aspecten zorgden ervoor dat deze opdracht best lastig was. Ik ging dat gesprekje doen samen met nog een meisje uit mijn groepje. We hebben uiteindelijk de toiletjuffrouw in haar pauze geïnterviewd. Voor mij persoonlijk was dit niet echt een uitdaging en ik vond het dan ook heel erg interessant maar niet eng. Ik heb bij deze opdracht dus ook niet echt iets overwonnen. In de opdracht stond ook dat we dit interview moesten transcriberen dus dat hebben we gedaan. Voor het interview zie hieronder:

Persoon         Tekst

Tessa Hoe gaat het met U?
Annelyn In het algemeen?
Mevrouw Ik heb geen klagen, ik ben net weer genezen.
Annelyn Oh echt? Oh..
Mevrouw Ja.
Annelyn Oh wat goed, nou dat verhoogt de kwaliteit van leven.
Mevrouw Ja dat kun je toch vast opschrijven, he!
Annelyn Ja
Tessa Ja
Mevrouw De bestraling geeft alleen pijn aan mijn benen. Dus uh, ik heb niks te mopperen!
Annelyn Ja, oh.
Mevrouw Ik ben alleen maar positief.
Annelyn En wat bevorderd de kwaliteit, wat maakt het beter denkt U? Waar U nou gelukkig van wordt?
Mevrouw Oh, van de mensen om mij heen!
Tessa Ja, het is dan ook wel leuk voor U denk ik om hier mensen te spreken?
Mevrouw Ja zeker.
Tessa En wat is nou iets waar U gelukkig van wordt?
Annelyn Ja?
Mevrouw Van mijn kleinkinderen!
Annelyn Awh, haha.
Tessa Aaah, haha.
Annelyn Nou, dank U wel!
Tessa Hartstikke bedankt!

De 5e en laatse opdracht was dat we mensen in de paskamer van de Primark elkaar een complimentje moesten laten geven. Hier had je lef voor nodig omdat je vreemde mensen aan moest spreken en ze ook nog zover moest krijgen om iemand ,het liefst een vreemde, een complimentje te laten geven. Hierbij moest je alweer best wel uit je comfort zone stappen. De uitdaging voor mij was om iemand aan te spreken in de paskamer omdat een paskamer best wel een persoonlijke omgeving is en mensen daar meestal niet gestoord willen worden. Dit heb ik overwonnen door eerst 2 vriendinnen een complimentje aan elkaar te geven en daarna 2 vreemden te zoeken die elkaar een complimentje moesten geven.

Vandaag is mijn ontwikkeling als lifestyle professional bevordert. Ik heb namelijk mentale lef getoond die ik waarschijnlijk later ook zal tonen in het werkveld. Ik heb een aantal opdrachten gedaan waarbij ik me soms nogal opgelaten voelde en ik heb sommige opdrachten gedaan die ik eigenlijk niet durfde. Ik heb door deze mentale lef te tonen mijn grenzen verlegd. Dit zal ik later in mijn werkveld als lifestyle professional zeker nodig hebben om goede trends te spotten en om creatieve en innovatieve concepten te bedenken.

Door deze mentale lef te tonen heb ik sommige angsten en aarzelingen overwinnen. Hier kreeg ik een soort van kick van waardoor ik een hele goede stemming had. Deze stemming bevorderde weer mijn algemeen welzijn en zo mijn quality of life.

Hieronder zijn een aantal foto’s van de dag:

IMG-20141211-WA0031IMG-20141211-WA0030IMG-20141211-WA0026IMG-20141211-WA0020IMG-20141210-WA0003 10632866_893139874051798_99664746265264030_n

Dag 3: urban survival

Dag 3

De 3e dag van de lifestyle week, stond in het teken van urban survival. Ik moest met een compleet nieuw groepje van mensen die ik nog nooit gezien had 5 urban assignments maken in Leiden voor een ander groepje dat de volgende dag naar Leiden ging. De opdrachten die we moesten maken moesten met lef en durven te maken hebben en ze moesten uitdagend zijn. De opdrachten waren in de vorm van een soort speurtocht. We moesten de verzonnen opdrachten opschrijven en in de verkregen enveloppen doen. We moesten deze enveloppen dan ergens neerleggen bijvoorbeeld in een café of een winkel zodat het echt een soort zoektocht werd. Eerst hebben we informatie opgezocht op internet over eventuele locaties en daarna zijn we gewoon gaan lopen en hebben we gaandeweg opdrachten verzonnen.

De eerste opdracht die we hadden verzonnen was ‘free hugs’. Het andere groepje moest mensen gratis knuffels geven en daar een foto van maken. Ik heb deze opdrachten zelf niet hoeven doen dus persoonlijk had ik geen uitdagingen die ik moest overwinnen op het gebied van lef. Deze opdracht voor het groepje had met lef en durven te maken omdat ze op vreemde mensen af moesten stappen wat erg buiten de gemiddelde comfortzone is. Ze moesten ook nog eens lichamelijk contact maken met vreemde mensen wat nog eens extra buiten de gemiddelde comfortzone ligt.

De tweede envelop met de opdracht lag in een cafétje. Aan het begin van het centrum van leiden was een soort van zilveren vierkant met gaten erin. Dit was bedoelt als monument. De opdracht die wij hierbij verzonnen hadden was dat het groepje met een bal door de gaten moest schieten waarbij alle gaten een verschillend aantal punten moest voorstellen. Je hebt hier veel lef voor nodig omdat het ten eerste op straat is en iedereen je kan zien en ten tweede omdat het groepje niet kan weten of het wel mag omdat het eigenlijk als decoratie bedoeld was.

De derde opdracht lag bij een winkel en de opdracht hield in dat het groepje in een winkelstraat een hinkelbaan moest maken en mensen moet vragen of ze met hun wilden hinkelen. Ook hier had je veel lef voor nodig en moet je durven omdat je ten eerste allerlei vreemde mensen moest aanspreken en ze moet vragen om mee te doen. En ten tweede kan ook hier iedereen je zien wat de opdracht misschien een beetje gênant en out of the comfortzone maakte.

De 4e opdracht lag ook bij een cafétje en de opdracht hield in dat het groepje bij een museum een menselijke totempaal of een menselijke piramide moest maken. Deze opdracht hadden we afgeleid van de totempaal die als decoratie bij het museum stond. Deze vonden we zo leuk dat we er een opdracht omheen verzonnen hebben. Hier had je ook veel durf en lef voor nodig maar wel een ander soort lef als bij de vorige opdracht. Hierbij ging het namelijk echt om fysiek lef. Het ging erom dat het maken van zon piramide best wel eng is omdat het te eerste hoog is en je ten tweede makkelijk kan vallen etc.

IMG-20141210-WA0009    IMG-20141210-WA0008

De 5de en laatste opdracht lag bij het gemeentehuis. In het centrum van Leiden is een prachtig oud monument genaamd de Burcht. Het heeft iets weg van een ruïne  Met een aantal steile trappen kan je er komen ,het dient als een soort uitkijkpunt waar je een prachtig uitzicht hebt over de stad. Hier wilden we uiteraard een opdracht bij verzinnen en dat hebben we gedaan. De opdracht hield in dat een paar mensen uit het groepje, uiteraard met hulp van andere groepsleden, geblinddoekt de Burcht moesten “beklimmen”. Hier had je veel lef voor nodig en het had zeker ook met durven te maken. Ten eerste omdat de Burcht nogal hoog is dus het “beklimmen” ervan is al een uitdaging opzich. Ten tweede omdat je geblinddoekt bent dus volledig de controle kwijt bent, je hebt lef nodig om de controle los te laten. Ten derde moet je er ook nog eens op vertrouwen dat iemand die je net kende jou veilig naar boven bracht. Al met al een gedurfde uitdaging waar veel lef voor nodig is.

1966807_893139850718467_1750065990004690996_n IMG-20141210-WA0003

Toen we voor de 5de opdracht de enveloppe bij het gemeente huis gingen leggen was er een actie gaande van Amnesty international. De actie hield in dat mensen brieven konden schrijven naar de Russische overheid of naar de gevangene van de Russische overheid. Ze wilden hiermee bereiken dat de mensen die onschuldig vast worden gehouden door de Russische overheid vrij gelaten worden. Je kon dus ook een brief schrijven aan een gevangene om hem of haar een hart onder de riem te steken. Je mocht in beide brieven alles schrijven wat je wilde zolang het geen scheldwoorden waren. Ook mocht je zelf weten aan wie je hem richtte, bijvoorbeeld aan de Russische overheid in het algemeen of direct aan Putin. Een paar mensen uit mijn groepje waaronder ik zelf hebben ook een brief geschreven. Dit was even een onverwachts lef moment. Voor het uitkomen voor je mening, zeggen waar je voor staat en opkomen voor andere mensen heb je namelijk ook lef nodig. Niet het lef dat je nodig hebt om op een survival baan te gaan survivalen maar ander soort lef. Persoonlijk vond ik dit best een spannend moment, ook al komen de brieven waarschijnlijk niet echt bij de juiste persoon, het is best een eng idee dat een Putin jouw woorden misschien leest. De uitdaging was hier voor mij om de brief gewoon te schrijven en dus uit te komen voor mijn mening en om op te komen voor alle onschuldig gevangen genomen mensen. Ik het dit overwonnen door het gewoon te doen en door te denken dat het geen zin heeft om te denken dat iemand anders het wel doet want als iedereen dat denkt komt er niks van. Al maakt één brief waarschijnlijk geen verschil, die ene brief is wel het begin.

IMG-20141210-WA0006 IMG-20141210-WA0007

Deze dag heeft mijn ontwikkeling als lifestyle professional zeker bevordert. Ik heb deze dag namelijk een soort lef getoond dat mij later zeker zal helpen in het werkveld. Ik heb namelijk innovatief lef getoond door creatieve en uitdagende opdrachten te verzinnen voor een ander groepje waarbij lef getoond moest worden. Hier ga ik in mijn ontwikkeling als lifestyle professional en in het werkveld veel aan hebben omdat ik daar ook creatief moet zijn en innovatieve ideeën moet bedenken.

Door deze creatieve lef te tonen werd ik heel enthousiast omdat ik vond dat we leuke activiteiten hadden bedacht en omdat ik heel erg benieuwd was wat de andere groepjes van de opdrachten zouden vinden. Door mijn enthousiaste stemming voelde ik me goed en werd mijn algemene welzijn verbeterd. Deze dag bevorderde dus mijn Quality of life.

IMG-20141210-WA0010 IMG-20141211-WA0025

Dag 2: Lef-workshop

Dag 2

Vandaag kregen we een lef workshop van een instructeur van de LEF-academy. Bij deze workshop hebben we zowel informatie gehad over wat lef nou precies is en informatie over de verschillende aspecten van lef. Ook hebben we ons lef niveau getest in de praktijk.

We zijn de workshop begonnen met het maken van een ronde in de kring waarbij iedereen moest vertellen wanneer hij voor het laatste lef had getoond, wat dat dan was, waarom het lef was en of iemand spijt had van momenten waarop zij lef had getoond. In mijn geval was het laatste moment wanneer ik lef had getoond het moment waarop ik voor de tentamens de pecha kucha over de toekomst van leisure moest presenteren. Presenteren is namelijk helemaal niet mijn ding en ik vond het lef hebben dat ik ondanks dat ik presenteren niet leuk vind ik me toch vrijwillig aangeboden heb om toen voor de klas te presenteren. Een lef moment waarvan ik spijt had had ik niet dus dat was bij mij niet van toepassing. Het was wel erg leuk om de verhalen van anderen te horen over grappige lef momenten waar ze spijt van hadden.

We hebben ook een Energizer gedaan waarbij we weer de kring rond gingen maar nu met de vraag wat voor cijfer jij je lefgehalte zou geven. In mijn gaval gaf ik mijn lef gehalte een 6,5 op een schaal van 1 tot 10 omdat ik niet extreem weinig lef heb maar ook zeker niet extreem veel, een 6,5 leek me een goede tussenweg. Degene die een 7 of hoger hadden moesten in een rij gaan zitten en kregen een snoepje. Dit snoepje moesten ze in hun mond doen en weer uitspugen in hun hand. Toen kregen ze de uitdaging om het uitgespuugde snoepje van hun buurman op te eten. Sommige deden dit wel en sommige deden dit niet. We hebben nog een kleine discussie gehad of dit nou wel of iet met lef te maken had. Je kan namelijk heel veel lef hebben maar gewoon snel vies zijn van iemand anders. Ik moet zeggen dat ik het eens ben met dit standpunt. Ik vond dat je hier dus niet echt lef bij nodig had maar dat het erom ging hoe je aankijkt tegen hygiëne enz. Ik had persoonlijk geen uitdaging om te overwinnen omdat ik niet meedeed aan de snoepjes uitdaging omdat ik qua lef gehalte geen 7 of hoger had.

Toen hebben we het gehad over het verschil tussen lef en moed, het verschil is dat moed altijd goed is en dat lef ook goed kan zijn maar dat dat ook heel brutaal kan zijn. Ook hebben we het gehad over de verschillende soorten lef namelijk: mentale lef, psychisch lef, sociale lef, Een ander aspect waar we het over gehad hebben is of lef aangeboren of aangeleerd is. We kwamen tot de conclusie dat het van allebei een beetje was.

IMG-20141209-WA0006          IMG-20141209-WA0003

Als laatst hebben we een vertrouwensoefening gedaan. Iemand moest op een stoel gaan staan die op een tafel stond en zich toen laten vallen in een groepje mensen die diegene dan zouden opvangen. Dit was dan wel weer een typisch geval van lef omdat het hoog was en omdat je mensen er op moet vertrouwen dat ze je zouden vangen, je moest de controle loslaten. Ik had hierbij geen uitdaging want ik was niet degene die zich liet vallen , ik was degene die opving.

Ik heb me deze dag niet persé verder ontwikkeld als lifestyle professional wel heb ik soorten lef geleerd die ik mogelijk ga gebruiken in mijn toekomstoge carriere als lifestyle professional wat heel nuttig was en wat nuttig zal zijn in de toekomst. Ook heeft deze dag niet echt bijgedragen aan mijn algemene welzijn en ook niet echt mijn quality of life bevordert. Wel vond ik het heel erg interessant.

dag 1: DURF- survival

Dag 1

We zijn deze 2e lifestyleweek begonnen bij sportpark OP NOORD in Eindhoven. Sportpark Eindhoven is een accommodatie waar je allerlei activiteiten kan doen en waarvan de meeste in het teken staan van durven en lef. Eerst kregen we allemaal nummers en moesten we groepen vormen. Dit was meteen al het eerste spannende momentje want dit betekende dat ik in een groep kwam met bekenden maar ook met allemaal onbekenden. Toen begonnen we met de eerste ronde en werden we begeleid naar de eerste opdracht.

De opdrachten van de 1e ronde stonden in het teken van vertrouwen. De eerste opdracht was om even in te komen. De opdracht hield in dat iedereen in een kring moest staan met een stok in de hand en de stok los moest laten en de stok links van je of rechts van je moest pakken afhankelijk van wat de instructeur zei. Deze oefening ging vooral om vertrouwen, namelijk het vertrouwen dat de ander de stok niet wegduwde zodat jij er niet bij kon. Dit was dan ook meteen het aspect waar je lef voor nodig had. Je had lef nodig om mensen die je net 1 minuut kent meteen te vertrouwen. Dit was dan ook mijn uitdaging. Ik heb dit overwonnen door gewoon te doen en door de mensen gewoon te vertrouwen en zo merkte ik dat iedereen leuk mee deed en de stokken netjes op zijn plaats hield. Nu was dit ook geen belangrijke situatie waarbij vertrouwen echt cruciaal was.

De tweede activiteit was het spinnenweb. Dit was een soort spinnenweb met gaten in verschillende maten en hoogtes. Mijn hele groepje moest door het spinnenweb maar je mocht alle gaten maar een keer gebruiken. Bij de hogere gaten moest je getild worden door al je groepsgenoten. Je had hier lef voor nodig omdat je vreemde erop moet vertrouwen dat ze je niet lieten vallen. Omdat ik klein ben moest ik door een klein hoog gat. Ik moest dus getild worden door mijn groepsgenoten. Dit was voor mij dan ook meteen de uitdaging. Het was niet eng maar het kon toch zijn dat je groepsgenoten je niet meer omhoog konden houden en je lieten vallen, dit was namelijk bijna gebeurt bij een andere groepsgenoot. Ik het dit overwonnen door andere mensen eerst zelf te tillen om te zien dat er niks gebeurt en toen ben ik zelf gegaan want het gewoon doen is en blijft de beste manier.

De derde activiteit heette het mijnenveld. Hierbij werd de groep opgesplitst in tweetallen. Er was een veldje met allerlei pionnetjes wat mijnen voor moesten stellen. Eén iemand uit het tweetal moest geblinddoekt door het mijnenveld lopen en de andere moest de geblinddoekte door het veld begeleiden door rechts, links en stop te zeggen. We moesten telkens van rol wisselen. Na dit een paar keer gedaan te hebben werd het moeilijker en mochten we niet meer praten maar moesten we elkaar begeleiden door middel van afgesproken aanrakingen. Je hebt hier lef voor nodig omdat je je moet overgeven aan een vreemde en omdat je diegene erop moet vertrouwen dat ze je niet laat struikelen over de pionnetjes. De uitdaging was dat je dus moest vertrouwen op in mijn geval iemand die ik niet kende en erop moest vertrouwen dat ze niet per ongeluk een foutje maakte en dat ik als gevolg zou vallen. Ik heb dit overwonnen door toch een beetje voorzichtig te lopen zodat ik zelf toch nog een beetje controle had en verder heb ik me maar overgegeven en de opdracht gewoon gedaan. Ook dit was niet echt een enge opdracht dus ging het overwinnen van mijn aarzeling makkelijk.

Bij de tweede ronde moesten we op de survivalbaan survivalen. Dit was wel echt een spanningsmoment voor mij want activiteiten in de hoogte zijn echt niet mijn ding. Het was een parcours in de lucht met allerlei hindernissen van touwbruggen tot balken waar je langs moest zigzaggen. Ik vond dit echt heel eng en tot overmaat van ramp zat ik ,bij de voor mijn gevoel engste hindernis, vast aan de kabel en moest ik eerst weer helemaal terug, mijn kabels goed doen en weer opnieuw beginnen. Dit vond ik op het moment zelf echt super vervelend! Er zijn wel een paar momenten geweest dat ik dacht nou wil ik echt naar beneden. Uiteindelijk heb ik geen kick gegeven en ben ik het hele parcours rond gegaan. Ondanks dat ik super blij was om weer vaste grond onder mijn voeten te voelen was ik wel ontzettend trots op mezelf dat ik mijn angst had overwonnen. Daarna voelde ik me ook echt heel goed en energiek, omdat ik het eigenlijk niet durfde gaf het echt een kick dat ik het wel gedaan had. Je had voor deze oefening veel lef nodig omdat de activiteit als eerste heel hoog was en omdat je makkelijk van het parcours af kon vallen, je hebt ook de hele tijd het gevoel dat je eraf gaat vallen en je hebt ook weer lef nodig om niet aan dat gevoel toe te geven en het parcours gewoon af te ronden. De uitdaging voor mij was de activiteit in het algemeen omdat ik nogmaals bang ben voor activiteiten in de hoogte. Hoewel ik wist dat je goed vastzat vond ik dat onderbuik gevoel wat je steeds voelde als je een stap zette verschrikkelijk. Ik heb dit overwonnen door steeds rustig te blijven ademen en elke hindernis stap voor stap te doen in plaats van vooruit te kijken. Ook vroeg ik soms aan groepsgenoten hoe zij de hindernis hadden gedaan zodat ik me iets veiliger voelde.

Na deze ronde kwam ronde 3 waarbij we allerlei spellen moesten doen die het samenwerken moest verbeteren. Als eerste moesten we een menselijke puzzel maken door allemaal handen vast te houden behalve de handen van degene naaste je zodat er een soort knoop ontstond. Door samen te werken moesten we de knoop los krijgen en allemaal weer in een kring komen te staan. Bij deze oefening stond niet het lef centraal maar het samenwerken. Van echt lef tonen was niet echt spraken maar je moest ook hier wel een beetje lef hebben om samen te werken met mensen die je nog maar net kent. Er was bij dit spel niet echt een uitdaging om te overwinnen. Deze opdracht was wel erg leuk en het was een leuke opdracht om te ‘banden’ met je groepje.

De tweede opdracht in ronde 3 was om met een aantal blokken met je hele groepje naar de overkant te komen zonder dat je de vloer aan mocht raken. Als je de grond aanraakte moest je opnieuw beginnen. Wij hadden geprobeerd om steeds blokken te gooien en daar op te springen, de laatste moest dan de hele tijd het laatste blok weer naar voren doorgeven om het blok opnieuw weer te gooien om zo aan de overkant te komen. Bij deze opdracht gold het vorige als voor de 1e,  samenwerking stond hierbij centraal en niet echt lef. Je had echter ook hier wel lef nodig om samen te werken met mensen die je nog maar net kende. Ik heb ook bij deze opdracht niet echt een uitdaging ervaren die ik moest overwinnen. Ook deze opdracht was erg leuk en kwam de sfeer ten goede. Deze opdracht verbeterde het samenwerken wel echt want zonder samenwerken kon je nooit aan de overkant komen.

De eenerlaatste opdracht in deze ronde hield in dat je een fles uit een vierkant in de grond moest halen. Je mocht niet in het vierkant komen maar je mocht wel bepaalde aangeboden attributen gebruiken zoals een bal, touw, een pion etc. Ook hier was het weer de truc om samen te werken want alleen zo kreeg je de fles uit de grond. Uiteindelijk was de oplossing om elastiek aan een touw te knopen en zo aan 4 kanten van het touw te trekken om het elastiek om de fles te krijgen en de fles zo uit de grond te trekken. Buiten het spel zelf was ook hier niet echt een uitdaging.

De laatste opdracht hield in dat je via een bepaalde constructie met 2 touwen aan een mede groepsgenoot werd vastgemaakt, de bedoeling was om los te komen van je medegroepsgenoot. Ook hier stond niet lef maar samenwerking centraal. Je moest jezelf uitdagen om buiten het overduidelijke naar oplossingen te zoeken. Dit was erg leuk en interessant om te doen. Er was echter geen uitdaging die echt overwonnen moest worden.

De 4de ronde van die dag had weer met hoogte te maken. De eerste opdracht was om op een hoge paal te klimmen, daar op te gaan staan en dan aan een trapeze te springen die een stuk verder hing. Je had hier heel veel lef voor nodig omdat het ten eerste hoog was en je dus echt uit je comfortzone moest. Ten tweede omdat je bijna geen ruimte hebt om op de paal te staan dus je kan er makkelijk vanaf vallen. En als laatste is het nog een heel eind naar de trapeze waardoor het lijkt of je jezelf in het diepe gooit. Daar heb je allemaal wel lef voor nodig. De uitdaging was voor mij om het ondanks mijn angst toch te proberen en toch op de paal te klimmen en te springen. Ik heb dit uiteindelijk niet overwonnen omdat ik dit echt niet durfde. Ik was al zo trots op mezelf dat ik het andere parcours in de hoogte al had gedaan dat ik dat genoeg vond voor één dag. Rome is ook niet in één dag gebouwd. Ergens vond ik het ook wel jammer dat ik het niet gedaan had omdat ik al zo goed op weg was met het andere parcours maar aan de andere kant moet ik het ook niet teveel pushen. Wel vond ik het leuk om te zien hoe goed de anderen het deden.

Het tweede spel van deze ronde was dat iemand een zo hoog moegelijke toren moest bouwen terwijl diegene zelf op de kratten stond. Je moest dus elke keer op een krat gaan staan o de andere weer te kunnen stapelen hierdoor stond je best wel onstabiel. De medenstanders moesten de kratten aangeven. Je had hier veel lef voor nodig omdat de toren uiteindoeijk heel hoog werd en je dus heel hoog in de lucht stond. Omdat je zelf moest stapelen stond je steeds ongelijk en stabiel waardoor je makkkelijk kon vallen. Deze uitdaging wilde ik wel doen alleen er was niet genoeg tijd om iedereen aan te beurt te laten komen dus voor mij was er bij deze activiteit geen uitdaging die ik heb overwonnen.

De 5de en laatste ronde was weer een samenwerkingsopdracht. We moesten hier met bepaalde technieken en knopen die we uitgelegd kregen een burg maken en dan zelf over de brug naar de overkant gaan. We begonnen met 3 palen aan elkaar te maken, van die palen hebben we een driepoot van gemaakt en uiteindelijk hebben we het touw gespannen tussen de twee driepoten en zo een brug gemaakt. Hier was niet echt veel lef voor nodig, het ging meer om het samenwerken. Het enige waarbij je misschien lef nodig had was het daadwerkelijke lopen over de brug omdat wij nooit bruggen bouwen en de brug misschien wel helemaal niet zo stabiel was. Ik had niet echt een persoonlijke uitdaging die ik moest overwinnen bij deze opdracht omdat ik het maken van de brug en het lopen over de brug niet eng vond. Wel vond ik deze opdracht erg leuk om te doen, het deed me eerlijk gezegd een beetje denken aan expeditie Robinson. Ik heb dag 1 als erg leuk ervaren. Ik ben ontzettend trots op mezelf dat ik sommige angsten heb overwonnen en bijna alle activiteiten gewoon gedaan heb terwijl ik het soms niet durfde. Ik kom zo stukje bij beetje steeds meer uit mijn comfortzone en ik vind het leuk dat ik dat met school kan bereiken.

De opdrachten van vandaag hebben bijgedragen aan mijn ontwikkeling als lifestyle professional. Zo hebben we een aantal opdrachten gehad waarbij je moest samenwerken met vreemde mensen. Deze vorm van lef ,zoals uitgelegd in de lef workshop, heet sociale lef. Dit zal in mijn toekomstige werk als lifestyle professional vaak terugkomen. Dit zal ik bij conceptontwikkeling bijvoorbeeld nodig hebben bij creatieve sessies en bij groepsprojecten met andere trendwatchers en conceptontwikkelaars maar deze sociale lef zal ook zeker terugkomen bij het netwerken in het werkveld. Ook hebben we een aantal opdrachten gehad waarbij we, zoals geleerd in de lef- workshop, fysiek lef gebruikt. We hebben namelijk allerlei survival opdrachten moeten doen. Deze fysieke lef zal ik misschien niet letterlijk terugzien in het werkveld maar deze fysieke lef gaat ook over het verleggen van je grenzen om zo tot nieuwe ontdekkingen te komen, in dit geval heb ik mijn grenzen verlegt bij het survivalen omdat ik dit eigenlijk niet durfde. Dit grenzen verleggen heeft mij dus erg geholpen in mijn ontwikkeling als lifestyle professional en ik zal dit ook nog vaak gaan terug zien in het werkveld.

Buiten de sociale en fysieke soorten lef heb ik ook mentale lef getoond doordat ik mezelf steeds moest motiveren om me over mijn angsten heen te zetten. Wanneer ik door deze soort lef een angst had overwonnen en activiteiten in de hoogte had gedaan voelde ik me bijna euforisch. Ik voelde dus steeds kleine geluksmomentjes wat mijn algemene welzijn verbeterde en dus mijn quality of life.

. IMG-20141210-WA0016 teambuilding-ado-katapultoutdoorpark-eindhoven-tieners

source: http://www.opnoord.nl